Sokaklar Ağlıyor

Sokaklar ağlıyor… Köşede bir çocuk, eli yüzü kömür karası tiner çekerken ciğerlerine. Köşede bir çocuk, mendil satarken buz tutmuş ellerinde,  Köşede bir çocuk, ağlıyor. Tükenmiş umutlarına, çaresizliğine ağlıyor. Sokaklar ağlıyor, insanlık ağlıyor. “Suçlu ben değilim!” diyor sokaklar. “Sokaklar çocuk doğurmaz bilmez misin?” Sokaklar ağlıyor, insanlık ağlıyor. Ve sistem doğurmaya devam ediyor, devam ediyor, devam ediyor…. (zui)